Φιλοσοφικό Καφενείο
Κορίνθου

Στο θέμα "Αληθινός και ψευδής εαυτός" , καλό θα ήταν πρώτα να θυμηθούμε τον εαυτό μας πριν από δέκα χρόνια και μετά να τον δούμε στο τώρα. Να τον θυμηθούμε πως ήταν εχθές και πως είναι σήμερα.
Να τον παρατηρήσουμε όταν είναι μόνος, αλλά και όταν βρίσκεται παρέα με άλλους. Να τον παρατηρήσουμε όταν βρίσκεται σε ένα οικείο περιβάλλον, αλλά και σε ένα άγνωστο περιβάλλον
Ίσως τότε κατανοήσουμε πως αυτό που ονομάζουμε εαυτό είναι κάτι που μεταβάλλεται , καθώς βρίσκεται σε μια συνεχή διαδικασία αλληλεπίδρασης με τον χώρο και τον χρόνο.
Τι είναι τότε αυτό που μένει σταθερό και είναι αληθινό;

Στο θέμα μας «Η σημασία της Φιλοσοφίας στην καθημερινότητά μας» ,θα πρέπει πρώτα να αναρωτηθούμε τι σημαίνει η έννοια του ρήματος Φιλοσοφώ.
Από την ετοιμολογία της λέξης, Φιλοσοφώ εύκολα καταλαβαίνουμε ότι τονίζεται η σημασία της Φιλίας με την σοφία , δηλαδή την βαθιά γνώση , τη βαθιά αντίληψη και κατανόηση με την οποία προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε την φύση των πραγμάτων και παράλληλα της σωστής χρήσης αυτής της γνώσης , μέσα από την ευθυγράμμιση της γνώσης με την δράση.
Αν λοιπόν είμαστε φίλοι της σοφίας, η καθημερινότητα δεν θα είναι και αυτή φίλη μαζί μας; Μέσα από τις προκλήσεις που η κάθε μέρα μας φέρνει και μας καλεί να αποκτήσουμε και πάλι την ισορροπία μας και έτσι κάθε φορά να ανακαλύπτουμε και ένα κομμάτι της σοφίας μας;

Το ερώτημα «Τι είναι Συνείδηση;», είναι το μεγαλύτερο μυστήριο που ο άνθρωπος ως έλλογο ον προσπαθεί να απαντήσει. Και μέχρι στιγμής με αυτά που γνωρίζουμε είναι το μοναδικό είδος που θέλει να απαντήσει σε αυτή την ερώτηση.
Ίσως γιατί για τον άνθρωπο η γνώση είναι θεμελιώδης λίθος της ύπαρξης του. Ίσως γιατί μέσα από αυτό το ερώτημα ψάχνει να βρει το νόημα και το σκοπό της ύπαρξης του.
Μιας ύπαρξης που την αντιλαμβάνεται, την αισθάνεται, την νιώθει μέσα από την αλληλεπίδραση με την πολυπλοκότητα της πραγματικότητας, αν και πολλές φορές αδυνατεί να την κατανοήσει.
Για να έρθει τότε το μυστήριο της Συνείδησης να γίνει ένας κόμβος όπου εκεί συναντιούνται όλα τα ερωτήματα όπως:
- Τι είναι η πραγματικότητα;
- Τι είναι η ζωή;
Προσδοκώντας μέσα από την αποκάλυψη της απάντησης να λυθούν όλα τα μυστήρια που περιβάλλουν τον άνθρωπο. Όπως οι νόμοι του Σύμπαντος, η Νοημοσύνη της δημιουργίας, η διαίσθηση, η ενόραση, οι μυστικιστικές εμπειρίες για να καταλήξει και πάλι στο Ερώτημα τελικά «Ποιος είμαι;»

Εισηγητές: Λένα Αθανασούλη
Χρήστος Παπαδάς

Στις 14 Δεκεμβρίου 2025, πραγματοποιήθηκε το Φιλοσοφικό Καφενείο Κορίνθου σε ένα κλίμα φιλικό και αμοιβαίας εμπιστοσύνης, προς όλες τις τοποθετήσεις και κατανοήσεις, πάνω στο ερώτημα "Ο φόβος είναι φίλος ή εχθρός;" για να οδηγηθούμε έτσι σε μια κοινή διαπίστωση, πως ο Φόβος είναι ένας μηχανισμός προστασίας της ακεραιότητας κάθε έμβιου οργανισμού, που μπορεί να στραφεί εναντίον αυτής, μόνο στην περίπτωση, που τον αφήσουμε εμείς να πάρει το πηδάλιο της ζωής μας, γιατί σταματήσαμε να πιστεύουμε, στην εσωτερική μας δύναμη, στην εσωτερική μας σοφία και έτσι χάσαμε την εσωτερική μας εμπιστοσύνη.

Το θέμα αυτό θα μπορούσε άραγε να αναχθεί και σε νόημα ζωής;
Όταν επιδιώκουμε την απελευθέρωση από τα δυσάρεστα συναισθήματα;
Όταν επιδιώκουμε την ευθυγράμμιση του σωματικού, νοητικού και συναισθηματικού μας κέντρου;
Όταν επιδιώκουμε την αυτογνωσία του εαυτού μας για να προσδιορίσουμε το ποιοι είμαστε;
Αν τελικά η επιδίωξη μας είναι η ολοκλήρωση μας, μήπως μέσα από την αληθινή συγχώρεση επιτρέπουμε σε αυτό να συμβεί;
Πόσο εύκολη όμως είναι η συγχώρεση;
Πόσο επιτρέπουμε στην ύπαρξή μας, να αφεθεί, να εμπιστευτεί, να συγχωρέσει;

Πως μπορώ να προσεγγίσω την γνώση; Πόση απύθμενη μπορεί να είναι; Πόσους σπόρους αλήθειας μέσα της να χωράει;
Η Γνώση σαν θέμα, έχει γίνει πηγή , αλλά και αφορμή για πολλές αναζητήσεις όχι μόνο στην αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία, αλλά γενικότερα στην Φιλοσοφία.
Την Κυριακή στις 12 Οκτώβριου στις 12 μ.μ στο καφέ Bistrot σας περιμένουμε, να μοιραστούμε τις σκέψεις μας, όχι τόσο πάνω στο θέμα τι είναι η Γνώση, αλλά σε κάτι ακόμα βαθύτερο
" Πως γνωρίζω ότι γνωρίζω. "

Πόσους ρόλους αλήθεια παίζουμε; Είναι μετρήσιμοι; Είναι συνειδητοί; Υπάρχουν στιγμές που δεν παίζουμε ρόλους; Ή μήπως όλη μας την ζωή παίζουμε ρόλους; Μήπως η μάνα είναι ρόλος, το παιδί είναι ρόλος, ο σύντροφος είναι ρόλος, ο αδερφός είναι ρόλος; Και κατά επέκταση έχουμε και τους ψυχολογικούς ρόλους; Μήπως το θύμα είναι ρόλος, ο θύτης είναι ρόλος; Μήπως και ο σωτήρας είναι ρόλος; Σε μια θεατρική παράσταση παρακολουθούμε με ευκολία τους ρόλους που βλέπουμε. Στην ζωή μας άραγε μπορούμε με την ίδια ευκολία να τους παρακολουθήσουμε;

Από τον τίτλο και μόνο του θέματος δηλώνεται, ότι υπάρχει κάποια χρησιμότητα που βγαίνει από τα ζεύγη των αντιθέτων.

– Θα καταλαβαίναμε άραγε το κρύο αν δεν υπήρχε το ζεστό;

– Θα αντιλαμβανόμασταν το Φως αν δεν υπήρχε το σκοτάδι;

Η χρησιμότητα όμως, περιορίζεται μόνο στο να μας προσφέρει αυτή την διάκριση;

Τα αντίθετα έχουν μια τέτοια δυναμική, που μέσα από την δράση και την αντίδραση, ενεργοποιείται ο μηχανισμός της αλλαγής, της μεταβολής, της σύνθεσης και της αποκάλυψης.

Η φύση διαρκώς πάλλεται από αντίρροπες δυνάμεις και μέσα από αυτές, διαμορφώνεται και μεταβάλλεται σε κάτι άλλο.

Μια μουσική σύνθεση αποτελείται από χαμηλών και υψηλών συχνοτήτων ήχων, μια εναλλαγή μεταξύ ελάσσονων και μείζονων ήχων για να δημιουργηθεί ένα μουσικό κομμάτι.

Είναι τελικά η θέση των αντιθέτων ξεκάθαρα διαχωρισμένη ή τα αντίθετα λειτουργούν συμπληρωματικά το ένα στο άλλο;

Εισηγητές: Λένα Αθανασούλη και Χρήστος Παπαδάς

Το νόημα της ζωής, αν ήταν θέμα για ένα βιβλίο, πόσες σελίδες θα χρειαζόταν για να γραφτεί;
Αν ήταν θέμα για ένα πίνακα ζωγραφικής με ποια εικόνα θα μπορούσε να ζωγραφιστεί;
Αν ήταν θέμα για μια σύνθεση μουσική, με ποια μελωδία θα κατάφερνε να εκφραστεί;
Είναι το νόημα της ζωής μια έμπνευση που την χρειαζόμαστε για να το δημιουργήσουμε;
Μήπως είναι ένα μυστικό που καλούμαστε να το ανακαλύψουμε;
' Η μήπως το νόημα της ζωής θα μας το αποκαλύψει η ίδια η Ζωή;

Υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο;
Για να απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό, θα χρειαστεί να κάνουμε δύο ακόμα ερωτήσεις
Τι είναι η ζωή;
Τι είναι ο Θάνατος;
Εμείς οι άνθρωποι για να ορίσουμε το "Τι είναι η ζωή" έχουμε φτιάξει δύο κατηγορίες, από την μια τα έμψυχα και από την άλλη τα άψυχα.
Πόσο όμως ξεκάθαρο είναι το τι θα χωρέσει στην μια κατηγορία και τι στην άλλη, όταν η ζωή αποδεδειγμένα δεν καθορίζεται μόνο από υλιστικές και μηχανιστικές ιδιότητες;
Και όταν ακόμα και η Νάσα στην προσπάθεια της να εξερευνήσει εξωγήινη ζωή, έχει διευρύνει τα κρητίρια που ορίζουν την ζωή.
Από την άλλη ο θάνατος σε όλη την γνωστή ιστορία του σύμπαντος φαίνεται ξεκάθαρα να είναι ο μόνιμος σύντροφος της ζωής.
Τα κύτταρα μας πεθαίνουν για να γεννηθούν καινούργια και οι Μαύρες τρύπες του διαστήματος υπάρχει το ενδεχόμενο να εξελίσσονται σε άσπρες τρύπες και ένα καινούργιο σύμπαν να γεννιέται.
Τι είναι λοιπόν ο θάνατος;
Μήπως ζωή και θάνατος συν εξελίσσονται, ακολουθώντας από κοινού μια συνεχή διαδικασία;