Πνευματικός
Ακτιβισμός
Ορισμός
Ο Andrew Harvey (1952), γνωστός πνευματικός συγγραφέας, έχει παρουσιάσει την πιο ολοκληρωμένη ερμηνεία του όρου “πνευματικός ακτιβισμός”.
“Μια πνευματικότητα που είναι μόνο ιδιωτική και εγωκεντρική, που στερείται αυθεντικής πολιτικής και κοινωνικής συνείδησης, αδυνατεί να σταματήσει την αυτοκτονική πορεία της ανθρωπότητας.
Από την άλλη πλευρά, ένας ακτιβισμός που δεν έχει καθαριστεί με βαθιά πνευματική και ψυχολογική αυτογνωσία και δεν έχει τις ρίζες του στη συμπαντική αλήθεια, τη σοφία και τη συμπόνια, θα διαιωνίσει το πρόβλημα που προσπαθεί να λύσει, όσο δίκαιες και να είναι οι προθέσεις του.
Όταν, όμως, το πιο βαθύ πνευματικό όραμα παντρεύεται με μια πρακτική και ανιδιοτελή Κίνηση για να επανορθώσει όλες τις υπάρχουσες πολιτικές, οικονομικές, και κοινωνικές αδικίες, τότε γεννιέται μια ιερή δύναμη –η δύναμη της σοφίας και της αγάπης σε δράση. Αυτή τη δύναμη ορίζουμε ως πνευματικό ακτιβισμό.”
Οι έννοιες της “πνευματικότητας” και του “ακτιβισμού” διακρίνονται από ποικιλία ερμηνειών.
Πνευματικότητα μπορεί να περιγραφεί ως η άμεση και ουσιαστική σχέση ενός ανθρώπου με την υπερβατική πραγματικότητα, οδηγώντας σε μια αρμονική σχέση με το σύνολο της ύπαρξης, είτε αυτή είναι ορατή είτε αόρατη.
Ο Πνευματικός Ακτιβισμός συνδυάζει αυτές τις δύο διαστάσεις, δημιουργώντας ένα κίνημα που δεν είναι δογματικό, οικονομικά ή πολιτικά επιδιωκόμενο και δεν επιδιώκει κέρδος.
Αντίθετα, προέρχεται από μια βαθιά αίσθηση καρδιακής συμπόνιας και είναι προσανατολισμένο προς την αλληλεγγύη, την θετικότητα, την ευγένεια, το θάρρος, την μη βία και την μεταμόρφωση.
Από την άλλη πλευρά, ο ακτιβισμός αφορά την εθελοντική προσπάθεια για την προαγωγή του κοινωνικού καλού, την θετική κοινωνική μεταβολή και την υπεράσπιση ηθικών αξιών όπως η ειρήνη, η δικαιοσύνη, η ισότητα και η βιωσιμότητα.
Ενώ η πνευματικότητα τείνει να είναι περισσότερο προσωπική και εσωτερική, ο ακτιβισμός είναι κυρίως εξωτερικός και δραστήριος, συχνά χωρίς μια θεωρητική ή ιδεολογική υποστήριξη.