Δεν φοβούνται όλοι το ίδιο,
όταν μπαίνει ο κόσμος μπροστά.
Άλλος τρέμει τη ρήξη,
κι άλλος τη φωνή που ξυπνά.
Μιλούν για τον Λαό απ’ τα μπαλκόνια,
μα δεν τον κοιτούν στα μάτια ποτέ.
Τον θέλουν εικόνα,
όχι καρδιά που χτυπά και ζητά να μιλήσει.
Ποιος φοβάται τον Λαό;
Αυτός που δεν τον εμπιστεύεται.
Ποιος φοβάται τον Λαό;
Αυτός που κυβερνά χωρίς να ρωτά.
Γιατί όταν ο Λαός σηκώνεται όρθιος,
κανένα προσωπείο δεν αντέχει πια.
Δεν είναι οι ιδέες που τους τρομάζουν,
ούτε οι λέξεις, ούτε τα όνειρα.
Είναι το καθαρό πρόσωπο,
που δεν χρωστά και δεν φοβάται.
Δεν είναι τεχνοκράτης,
δεν είναι σωλήνας κομματικός.
Και γι’ αυτό τον λένε επικίνδυνο,
γιατί δεν έμαθε να ζητά άδεια.
Ποιος φοβάται τον Λαό;
Αυτός που τον θέλει θεατή.
Ποιος φοβάται τον Λαό;
Αυτός που του έμαθε να σωπαίνει.
Γιατί όταν ο Λαός μιλήσει μόνος του,
η εξουσία μένει γυμνή.
Λαϊκισμός, ταμπέλες και σκιές,
λέξεις για να κρύψουν τον φόβο.
Δεν είναι επιχειρήματα αυτά,
είναι άμυνες ενός κόσμου που τρίζει.
Τον λένε ανώριμο,
του λένε “άσε, ξέρουμε εμείς”.
Μα η Δημοκρατία δεν αντέχει
όταν φοβάται τον λαό της.
Ο Λαός δεν ζητά απλώς αλλαγή προσώπων,
ζητά να αλλάξει το παιχνίδι.
Να μπει μέσα στο ίδιο το νόημα,
εκεί που αποφασίζεται η ζωή.
Και αυτό δεν συγχωρείται
από όσους έμαθαν να κυβερνούν σιωπές.
Γιατί όταν ο Λαός γίνει παρών,
τελειώνουν οι ρόλοι και οι περσόνες.
Ποιος φοβάται τον Λαό;
Όποιος έχτισε εξουσία στη σιωπή.
Ποιος φοβάται τον Λαό;
Όποιος δεν αντέχει την αλήθεια.
Γιατί όταν ο Λαός πάψει να είναι θεατής,
αρχίζει η πραγματική πολιτική.
Κι αυτός ο φόβος,
όσο κι αν κρύβεται πίσω από λέξεις,
έχει ήδη φανεί.
Στίχοι: Ιωάννης Αυγουστάτος (έμπνευση αποτέλεσε το ομώνυμο άρθρο του Αντώνη Ανδρουλιδάκη)
Μουσική: Suno
Video: Eleftheria Roussou – τα πλάνα και οι εικόνες είναι από: @JoDi2015, @ΠαρατηρητήςτηςΘράκης & www.karditsalivestreaming.gr
