Στήνετε φάτνες κάτω απ’ το δέντρο, με πολύχρωμο χαρτί,
και γεμίζετε τους δρόμους με ήχους για να σβήσουν τη σιωπή.
Μα μέσα σας φυσάει άνεμος βαρύς∙ σβήνει κάθε φλόγα,
κι η αγάπη που γεννιέται πάλι, δεν βρίσκει τόπο να σταθεί.
Μου λέτε “Καλώς ήρθες, Φως”, καλώς ήρθες Ζωή,
μα η καρδιά σας μένει ερμητικά κλειστή.
Στολίζετε φανταχτερές βιτρίνες και στοές,
για να καλύψετε τις σκοτεινές ψυχές.
Γεννήθηκα για την αγάπη, μα τη χάσατε στο δρόμο,
στου εμπορίου το παζάρι, στου ψεύτικου τον τρόπο.
Κι αν η φάτνη σας κάθε χρονιά αστράφτει σαν πετράδι,
χωρίς ν’ ανοίξει η καρδιά, μένει άδειο το τραγούδι.
Στων δρόμων τα λαμπιόνια βλέπω μάτια κουρασμένα,
να ψάχνουν θαύμα εφήμερο σε πράγματα βαμμένα.
Μα το θαύμα είναι άνθρωπος, που απλώνει ένα χέρι,
κι όχι ένα δώρο που ξεχνιέται πριν βγει το πρώτο αστέρι.
Γεννήθηκα για την αγάπη, κι όμως ακόμη περιμένω
να γίνει η καρδιά σας τόπος ζωντανός, ανθρώπινος, ταπεινός.
Κι όταν αφήσετε μια σπίθα να ζεστάνει τον χειμώνα,
τότε τα Χριστούγεννα θα ’ρθουν, κι ας μη το ζείτε ακόμα.
Τα Χριστούγεννα δεν θέλουν δώρα και στολισμούς,
θέλουν καρδιές ζεστές και ψυχές συμπονετικές.
Είναι το μόνο θαύμα που χρειάζεται ο κόσμος,
για να γεννηθεί ξανά εντός μας ο Χριστός.
Στίχοι: Ιωάννης Αυγουστάτος
Μουσική: Suno
Video: Eleftheria Roussou
