Εκείνος που φωνάζω με τ’ όνομά μου,
κλαίει στη σκοτεινή φυλακή.
Χτίζω τοίχους γύρω μου,
μέρα με τη μέρα…
και χάνω τη θωριά του αληθινού μου Είναι.
Ξιπασιά με πιάνει,
τον στολίζω με χώμα και με άμμο,
μα το φως χάνεται…
στην ίδια τη σκιά του.
Δεν είμαι ο τοίχος.
Δεν είμαι το όνομα.
Είμαι το Φως… που ανασαίνει.
Είμαι το Φως… που ανασαίνει.
Στίχοι: Ιωάννης Αυγουστάτος (εμπνευσμένοι από Rabindranath Tagore)
Μουσική: Suno











