Ἱερὲ Πολεμιστὴ τοῦ Φωτός, ὁπλίσου!
Φόρεσε τὶς Περικνημίδες σου!
Θὰ σοῦ χρειαστοῦν γιὰ νὰ κρατήσεις τὰ γόνατά σου ἀλύγιστα.
Γιατὶ ἂν καμφθοῦν τὰ γόνατά σου καὶ συρθεῖς χάμω, ὅλη ἡ ψυχή σου θὰ ὑποκύψει στὸν Φόβο.
Ὁ Πολεμιστὴς ποὺ ἔχει κατακτήσει τὴν Ἀφοβία, σὲ κάθε βῆμα του ἀνοίγει μὲ τὸν κραδασμό του τὸ Μονοπάτι τῆς Ἀνδρείας.
Πάρε τὴν χάλκινη Ἀσπίδα σου!
Θὰ σοῦ χρειαστεῖ γιὰ ν’ ἀποκρούσεις τὶς λυσσαλέες ἐπιθέσεις τῆς Λύπης.
Τὸ «ἔδαφος» ποὺ ὑπερασπίζεσαι λέγεται Ἀλυπία.
Ζῆσε ἄλυπος!
Κι ἂν εἶναι νὰ δώσεις τὴν ἔσχατη μάχη, τότε, τελεῦτα ἄλυπος!
Προφύλαξε βαθειὰ τὴν κεφαλή σου καὶ τὰ ὦτα σου
–ἰδίως τὰ ὦτα σου– μέσα στὸ ἱερὸ Κράνος τῆς Σοφίας!
Πῶς ἀλλιῶς θὰ προφυλαχθεῖς ἀπὸ τὸ δόλιο Ψεῦδος μὲ τὶς χίλιες δυὸ μεταμφιέσεις ποὺ παίρνει ὥστε νὰ μοιάζει μὲ Ἀλήθεια;
Καί, τέλος, ὁπλίσου ἐπι-δέξια μὲ τὸ πανίσχυρο Δόρυ τῆς Συνειδητῆς Πρόθεσής σου!
Ἡ ἐξασκημένη Προσοχή σου καὶ ὁ ὀρθὸς Λόγος σου θὰ τὸ κατευθύνουν ἀδυσώπητα ἐκεῖ ποὺ πρέπει!
Τέσσερα εἶναι τὰ Πνευματικά σου Ὅπλα, σοῦ τὰ συνοψίζω: Περικνημίδες, Ἀσπίδα, Κράνος, Δόρυ!
Ἱερὲ Πολεμιστὴ τοῦ Φωτός, θυμήσου:
Μὴν ὑποτιμᾶς κανέναν ἐχθρό!
Μάθε νὰ τὸν ἀναγνωρίζεις.
Οἱ περισσότεροι καταρρέουν μὲ τὴν ἀναγνώριση καὶ μόνον!
«Ἦρθαν ντυμένοι φίλοι ἀμέτρητες φορὲς οἱ ἐχθροί σου 1»!
Μὴν ὑπερτιμᾶς τὸν ἑαυτό σου!
Μὴν αὐτο-προβάλλεσαι, διότι, τότε, εὔκολα θὰ προσ-βάλλεσαι! Μὴν καλεῖς στὸ πεδίο τῆς μάχης τὸ πολυκέφαλο θηρίο τοῦ Φθόνου ποὺ οἱ πολλοὶ πλουσιοπάροχα τὸ τρέφουν!
Μάθε νὰ περνᾶς ἀπαρατήρητος!
Ἀκόμα κι ὅταν «ξεκουράζεσαι», ἀκόμα κι ὅταν κάνεις τὸ πιὸ ἁπλό, νὰ ἀναπνέεις, Πολεμιστὴς νὰ εἶσαι!
Ἱερὲ Πολεμιστὴ τοῦ Φωτός, ἀνα-μιμνήσκου:
«Μὴ σὲ βαραίνει ὁ Πόλεμος, ἀλλὰ κάν’ τον πνοή σου
Στίχοι: Γιῶργος Λαθύρης − Ἰαλυσσός
Μουσική: Suno
